Gewoon een teddybeer…
De wil om te winnen is de basis om te komen tot het behalen van successen in de sport. Onder deze voorwaarde lijkt punten pakken in het prestatiekorfbal dus eenvoudiger. Met de wil om te winnen krijg je tegenstanders met meer kwaliteiten in de ploeg, gemakkelijker op de spreekwoordelijke knieën. Je moet het voelen vanuit je inborst, er zijn geen belemmeringen, tegenstanders zijn te beslechten en scheidsrechters hebben geen invloed op het eindresultaat van de wedstrijd.
Ik zie William Gallas van de Londense voetbalclub Arsenal zijn teamgenoten toespreken in een kringetje voor de wedstrijd. Geluid is er niet, maar ik kan aan zijn mimiek zien dat Arsenal zal gaan winnen. De All Blacks (het nationale rugbyteam van Nieuw-Zeeland) voeren voor het begin van de wedstrijd de Haka “Ka Mate” op. Haka is de naam van een groep traditionele dansen van de Maori, in dit geval een oorlogsdans. De dans is bedoelt om de tegenstander te imponeren en op die manier een psychologische voorsprong te verkrijgen. Basketballers uit mijn jonge jaren met een bijnaam: Earvin Magic Johnson, Michael Air Jordan, Sir Charles Barkley, Karl ‘The mailman’ Malone. Wanneer zij beginnen met spelen, zie je de drive om steeds te willen winnen.
Hoewel je zou denken dat het niet mogelijk is, lijkt de wil om te winnen wel eens te ontbreken bij sommige junioren en senioren in de selectieteams. Het is niet zo dat de spelers hun best niet doen in het veld ... inzet tonen en arbeid leveren is vaak geen probleem ... toch is het niet voldoende. Een coach hoor ik vaak zeggen dat de ploeg scherp moet starten aan de wedstrijd, zal gaan voor iedere bal en ‘tot het gaatje’ wil spelen. Jammer denk ik dan, ze voelen het niet.
Hoe vind je die 'flow’? Hoe kom je met een ploeg in die ‘drive’ om te willen winnen, week in, week uit? Onderzoek leert ons dat de ‘flow’ veel makkelijker tot stand komt in een omgeving die sociaal ondersteunend is. Het gaat om beslissingsruimte, de kans om te blijven leren, voldoende variatie, wederzijdse steun en vertrouwen en zingeving. Een heleboel moeilijk gedoe voor verreweg de meeste coaches en spelers, maar ik denk dat wij sporters er nog veel van kunnen leren, wanneer we het ooit begrijpen.
Wellicht kan het ook simpeler?
Op een zaterdag in januari had ik ’s morgens zaalwacht. Een ondankbare taak vanwege diverse redenen. Ik zag het kleinste grut om 09.30 uur beginnen en langzaam werden ze iets groter. Alle Tilburgse ploegen hadden iets gemeen…
Onder de gele mand, waar de goals moesten vallen, hing een knuffel. Een knuffel, hoor ik je denken. Ja. Ik sprak een jongen die ik nog nooit eerder zag of sprak (Harm vertelde zijn shirt). Ik vroeg of hij ging winnen? Resoluut zei hij: “ja” en ik voelde zijn wil om te winnen. Misschien een teddybeer voor ieder team ??
Ti-Kok (ti-kok@kvtilburg.nl)
Tilburgse Kijk op korfbal
.jpg)
Een soort van teddybeer !
