Kleine moeite, groot gebaar.
Op 16 februari lees ik op de voorpagina van het Limburgs Dagblad het volgende artikel terwijl ik zit te wachten bij een klant uit het verre zuiden.
GRONINGEN (ANP) - Juichen is besmettelijk. Hoe overtuigender een sporter zijn succes viert en deelt met teamgenoten, hoe groter de kans dat het team wint. Dat blijkt uit onderzoek van Gert-Jan Pepping, universitair docent bewegingswetenschappen aan de Rijksuniversiteit Groningen (RUG). ,,Met dat enthousiaste gedrag wordt het team aangestoken met een positieve instelling. En ook niet onbelangrijk, de tegenpartij voelt zich hierdoor juist minder zeker van zichzelf.''
Ik ben voor pure beleving !!
Je maakt een beslissend doelpunt, in je hoofd ontploft vuurwerk, de euforie stroomt in je botten en je begint vanzelf te bewegen. Je zoekt je teamgenoten even op en zorgt dat je klaar bent voor het vervolg aangezien in topkorfbal geen tijd is voor uitbundig juichen en het samen vieren van goals. Gelukkig maar als je het aan mij vraagt…
Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan spelers die na een doelpunt naar de bank zouden hollen om iemand te bedanken. Sommige spelers zouden het in hun hoofd halen een uitheems dansje rond de strafworpstip te doen. Fout.
Ik wil het niet eens hebben over de mogelijkheid dat een vak na een doelpunt iets doet wat ze blijkbaar tijdens een training hebben ingestudeerd. Zitten ze opeens achter elkaar in de hoek van het veld en doen een kano na. Schorsen voor het leven. Als je wilt roeien kom je met Carnaval naar de club en zit je stomdronken op de dansvloer.
Een enkele keer al heb ik een korfballers met een bedrukt T-shirt onder het tenue gezien. Een boodschap voor een geblesseerde teamgenoot of het pasgeboren kindje, ook die moeten keihard worden aangepakt. Voor straf een seizoenlang laten korfballen met de wekelijkse aanbiedingen van de kiloknaller op hun borst. Dat zal ze leren.
En het is allemaal zo makkelijk. Bij juichen denk je juist niet na. Het liefst juich je op de plek waar je toevallig staat als de bal door de mand valt. Het is het mooist als de scorende speler, nog voor de bal door de mand valt, al weet dat hij een doelpunt zal maken. In dat geval zie je ook wie klasse heeft en wie niet. De ervaren klasbak kijkt de bal even na en steekt zijn vuist alvast in de lucht, houdt hem daar, kijkt zelfverzekerd en draait om voor een nieuwe aanval.
Rust, daar gaat het om bij juichen. Imploderen in plaats van dat domme gedraaf als je hebt gescoord. Het ergste draven na een doelpunt zie je gelukkig zelden bij korfbal maar heeft het voetbal inmiddels omarmd. Een speler scoort en draait zich meteen om. Hij wijst naar de bank en roept iets. Meestal: 'Zie je wel.' Of: 'Jij zei het!!' Daarna begint het domme hollen. Medespelers willen hem ook feliciteren, maar krijgen hem niet te pakken. Dat is heel vervelend om naar te kijken, een volwassen man die – zijn collega's steeds maar ontwijkend – over het voetbalveld zwalkt. Tikkertje voor autisten, zoiets. Tijdens het hollen blijft hij maar wijzen naar de bank. Hij roept ook weer iets. Soms heeft een medespeler, die hij niet op tijd kon ontwijken, hem even beet. Dan rukt hij zich los. In een teamsport een schofterig gebaar.
Ik zou als coach meteen een disciplinaire straf uitdelen. Een speler die zijn doelpunt exclusief wil vieren met iemand op de bank, mag voortaan een half jaartje een team lager gaan spelen.
Juichen doen we voortaan dus samen bij KV Tilburg, een kleine moeite…een groot gebaar !
Ti-Kok (ti-kok@kvtilburg.nl)
Tilburgse Kijk op korfbal
