Afgelopen zondag, 31 oktober 2010, was de grote EK 2010 finaledag met onder andere de medewerking van een groot aantal jeugdleden van KV Tilburg.
Om 07.00 uur was het verzamelen bij het clubhuis (mijn wekker liep om 06.00 uur af) en in een colonne van 5 auto’s met daarin Esmé, Simone, Joyce, Eefke, Maaike, Maud, Maartje, Mariska, Bas, Remko, Bjorn, Erwin en Jurgen vertrokken we richting Rotterdam. Sanne en Amber zouden later met de VIP bus van de gemeente Tilburg naar Ahoy komen. Uiteraard verliep de reis voorspoedig, op dit tijdstip is er geen verkeer op de weg en waren we rond 08.00 uur bij Ahoy. Op het immense parkeerterrein was nog volop parkeerruimte. Wel moest je even 11 EUR per auto afrekenen, waarbij ik netjes vroeg of ik er dan een gouden strikje om kreeg? De vriendelijke parkeermedewerkster moest dat helaas ontkennen, maar verzekerde mij wel dat mijn auto gratis gewassen zou worden. Het regende, dus waarschijnlijk is dit Rotterdamse humor :-). Dan gaan we op zoek naar de ingang van Ahoy. Dat lijkt ons gewoon de hoofdingang te zijn, maar die was op slot, dan maar naar de ernaast liggende ingang. Deze was gelikkig wel open, maar er was nog geen kip binnen te bekennen. Dan maar een hele lange gang uitlopen en aan een portier vragen waar we moesten zijn. Dat bleek de VIP ingang aan de zijkant van Ahoy te zijn en die ingang lag dus een paar meter naast de plek waar wij onze auto’s geparkeerd hadden. Ach ja, waarom moeilijk doen als het gemakkelijk kan. Binnen werden we meteen welkom geheten door onze dagbegeleiders van de organisatie, Tom Wolbrink en Paul Meijer. Paul was ook al onze begeleider op vrijdag in het Rotterdamse topsportcentrum geweest, waar hij ons perfect begeleide en een bekend gezicht is altijd prettig.
We kregen allemaal een roze polsbandje om, zodat we herkenbaar waren voor de beveiliging, daarnaast kreeg je door dit bandje ook gratis te drinken en een lunchpakket.
Tom vertelde in het kort wat ons vandaag te wachten stond, daarbij vertelde hij ook doodleuk dat er 6 kids de medailleceremonie moesten meedoen. Dat was even schrikken. De 6 uitverkorenen zouden na de ceremonie van de eerste wedstrijd bekend gemaakt worden. Omdat bijna iedereen al een groot aantal keren aan een vlaggenceremonie had deelgenomen, hoefden Tom en Paul niet veel uit te leggen. Iedereen kreeg vandaag een nieuw T-shirt van ‘spieren voor spieren’.
De eerste wedstrijd begon om 09.00 uur en ging tussen Portugal en Rusland. In een nog bijna lege en dan dus sfeerloze Ahoy streden beide landen om de 7e en 8e plaats. Portugal won met 23-15 van Rusland. Zoals gezegd werden tijdens deze wedstrijd Esmé, Maud, Mariska, Remko, Bas en Jurgen uitgekozen voor de medailleceremonie later op deze lange dag. Ondertussen had iedereen de medailles al van dichtbij kunnen bekijken en ook even kunnen aanraken. Dat was toch best wel gaaf, hè Remko!
De tweede wedstrijd begon om 11.00 uur en ging tussen Catalonië en Engeland. ‘Onze’ Catalanen wonnen deze wedstrijd relatief eenvoudig met 21-16, waardoor de Catalanen op een mooie 5e plek in de ranking kwamen en daar waren ze heel blij mee. Het beste resultaat ooit voor ze op een EK korfbal.
Tijdens deze wedstrijden moesten de 6 medailledragers oefenen met het presenteren en aanreiken van de medailles. Dat oefenen verliep niet helemaal gladjes omdat er 3 mensen van de organisatie er 3 verschillende meningen van hoe en wat er op na hielden. En de 6 stonden daar maar met het kussentje met de best zware medailles. Hun armen werden zienderogen langer, langer en …., gelukkig kwamen ze er na lang beraad uit en kon er toch nog even geoefend worden. Gelukkig waren ook Amber en Sanne gearriveerd in Ahoy, de VIP-bus had startproblemen in Tilburg, waardoor ze wat vertraging hadden opgelopen.
De kleine finale, aanvang 13.00 uur, ging tussen Tsjechië en Duitsland. Je kon aan alles merken dat de grote match er aan zat te komen, iedereen werd zenuwachtig, steeds meer beveiliging en strengere regels rond het veld. Even dichtbij foto’s maken was er voor ondergetekende niet meer bij. Vanaf deze wedstrijd kwamen er ook 4 kinderen van OJC’98 uit Tilburg bij, zij moesten de IKF vlag dragen bij de laatste 2 wedstrijden. Daarnaast waren er intussen ook 9 pupillen van KV Tilburg gearriveerd. Zij moesten aan de hand van de spelers / speelsters mee oplopen. Ook de wedstrijdbal werd door een KV Tilburg pupil gedragen. Tsjechië was in deze wedstrijd duidelijk een maatje te groot voor de Duitsers en wonnen met 18-11. De Tsjechen werden hierdoor derde (brons) en de Duitsers moesten genoegen nemen met de vierde plaats. Iedereen had tijdens deze wedstrijd een lunchpakket gekregen, waardoor de magen gevuld waren en iedereen optimaal geprepareerd was voor de grote finale.
Om 15.00 uur is dan die grote finale. Ahoy was bijna helemaal gevuld met supporters uit voornamelijk Nederland, maar ook uit vele andere landen. Daarnaast zaten er over de hele zaal verspreidt vele KV Tilburgers. Wij bleven maar zwaaien naar bekenden in het publiek. De sfeer was in elk geval geweldig. Na het oplopen met de vlaggen en het meezingen met de volksliederen, kon de wedstrijd beginnen. In een relatief harde en spannende wedstrijd, er vielen 3 gele kaarten, won Nederland verdiend met 25-21. De Tsjechische scheidsrechter kwam ogen en oren te kort. Nederland won met name door de betere dames, de Belgische heren waren gelijkwaardig aan hun Nederlandse opponenten. Het was sowieso een legendarische wedstrijd, want 1 minuut voor tijd naam korfbalicoon Léon Simons afscheid van zijn interlandcarrière. Nederland wint deze finale en is daardoor Europees Kampioen 2010. Direct na de wedstrijd kan het feesten beginnen. Paul had ondertussen nog een aantal KV Tilburgers opgetrommeld om bij de medailleceremonie de vlag van het IKF, Nederland, België en Tsjechië te dragen. Hiervoor werden Maartje, Joyce, Bjorn en Simone gestrikt. Drie keer raden wie er met de Nederlandse vlag liep, nee het was niet Bjorn…., hè Maartje.
De gehele medailleceremonie verliep vlekkeloos, dus het oefenen had geholpen. Burgemeester Aboutaleb vroeg vlak voor de ceremonie aan Mariska of ze ook korfbalde en of ze dan over een paar jaar ook hier in Ahoy zou staan. Ach, ervan dromen mag altijd, hè Mariska.
Na deze ceremonie werd er nog een kleine afterparty gegeven in een feesthal naast Ahoy, daar werden de kersverse kampioenen door een groot publiek toegezongen en gefeliciteerd. Dat feestje zal nog wel een paar uurtjes doorgegaan zijn, maar voor ons kwam er hier een einde aan een mooie en lange dag.
We verzamelden ons dan ook allemaal, brachten nog even een bezoekje aan het toilet, om daarna naar Tilburg te vertrekken. Op de terugweg nog even lekker nakletsen en eten in een McDonald’s, waarna we rond de klok van 20.30 uur weer thuis waren.
Ik denk dat ik namens velen kan zeggen dat iedereen een fantastische ervaring rijker geworden is, met steeds verrassende wendingen. Zo mag je in T-kwadraat bij twee wedstrijden de vlaggenceremonie lopen, vervolgens krijg je te horen dat je dit kunstje ook op vrijdag 29 oktober in Topsportcentrum Rotterdam mag doen bij de 4 wedstrijden die daar gespeeld worden (klik hier voor dat verslag), om vervolgens ook minimaal 3 wedstrijden op de finaledag te doen. Als klap op de vuurpijl mag je dan ook nog de medailles mee uitreiken. Dan vergeet ik Amber en Sanne nog, zij mochten tijdens de medailleceremonie de bloemen aanreiken. Wel voortaan de juiste bloemen bij de bijbehorende medaille pakken dames! Een kniesoor die dat gemerkt heeft.
Kortom het KV Tilburg gehalte tijdens deze prachtige dag(en) was erg groot. Waarom ? Ik heb het aan verschillende mensen gevraagd, maar niemand kon mij een sluitend antwoord geven. We kunnen als KV Tilburg trots zijn op deze medewerking.
Bij deze bedank ik dan ook iedereen van de organisatie en met name Paul Meijer en Tom Wolbrink voor de goede zorgen en begeleiding van de KV Tilburg jeugdleden en begeleiders. Ook Yvien bedankt voor het vele geregel vooraf om alles rond deze vlaggenceremonies rond te krijgen.
John
Klik hier voor een eerste overzicht van de gemaakte foto's
en daardoor stonden ze zo lang met die medailles. Of moet ik een smoes bedenken? Dat omdat die medailles zo zwaar waren ik ze een poosje liet staan om alvast te wennen aan het gewicht 
