Ken je dat gevoel… Dat je ’s-Ochtends je ogen open doet en het eerste waar je aan denkt is: Gameday!!
Heel de ochtend een beetje rondhangen totdat het tijd is je tas te pakken... Tijd lijkt maar niet door te lopen...
Nog gauw even wat eten, ook al heb je nog niet zo’n honger. Want je weet, die honger gaat komen. Meestal op een moment dat je niet echt meer kan eten.
Je kijkt nog eens je klok... Nog 15 minuten, dan stap ik op/in de brommer/fiets/auto/trein, op weg naar mijn teamgenoten. Ah hel, ik vertrek nu wel alvast! Samen met het team gaat de tijd veel sneller, lekker voor het gevoel.
Dan zit je op/in de brommer/fiets/auto/trein en schrik je je rot... $&@$#&!! Mn schoenen/braces/sokken/etc. Dat onvoorspelbare gevoel dat je iets vergeten bent. Terwijl je eigenlijk donders goed weet dat het in je tas zit. Eigenlijk zou je gelijk willen kijken, alleen maar om zeker te zijn dat het wel in je tas zit... Je zegt tegen jezelf dat je je niet moet aanstellen, het zit in het onderste vak, vlak naast je deo. Daar waar je het zorgvuldig hebt geplaatst voordat je vertrok.
Vervolgens kom je aan bij het vertrekpunt. Al enkele teamgenoten waren je voor. Klein zwart brommertje staat op de oprit. Tassen op een hoop in de gang, onrustige blikken in de kamer. Zitten of staan... We gaan toch zo? Hebben we de ballen eigenlijk wel? Shirtjes niet vergeten? Stieken toch nog even in je tas gluren of je het echt niet vergeten was. Dan zijn we compleet, wie rijden er? Jij voorin, tas achterin. Niet vergeten... Zoals je weet zijn er ooit spelers geweest bij een uitwedstrijd in Arnhem die dat wel deden. Gaat mij niet overkomen. Wie weet de weg? Heb jij TomTom? Ga jij voorop?
Nergens lijkt wel zekerheid... Verdomde wedstrijdspanning... Heerlijk!!
We hoeven maar een klein uurtje in de auto te zitten, we zijn er zo, zeg je tegen jezelf. Terwijl je weet hoe langzaam de dag tot dan toe was gegaan. Gelukkig zijn je team genoten erbij. Je merkt dat er meer onrustig zijn. Wellicht gespannen. Zal wel wedstrijdspanning zijn zeg je tegen jezelf. Langzaam komen de grapjes over de laatste training, over kleine Berrie in de kantine. En verdomd... We zijn er al! Dat ging eigenlijk toch wel snel. Zoals je had gehoopt.
Uit de warme auto, brrr, koude wind. Die rot trainingspakken zijn niet wind dicht! Met je tas op je rug loop je naar de ingang van de sporthal. Eenmaal binnengekomen ruik je de muffe sporthal lucht. Typisch luchtje, overal hetzelfde. Heerlijk!
Dan loop je de zaal in, met nog losse veters. Er is al een wedstrijd aan de gang. Schreeuwende mensen, fluitje van de scheids. Het begint te borrelen in je lijf. De onrust maakt plaats van een gekke rust. Het is bijna zover, je mag weer! Je strikt je schoenen aan de kant van het veld. De eerste spelers lopen al een beetje op en neer. Die laatste 20 minuten van de wedstrijd vooraf gaan aan je voorbij. Je voelt elke spier in je lijf warm worden. Het inschieten in de rust ging goed,
Ballen gingen lekker los. Je bent er klaar voor.
De scheids fluit in....
Dat gevoel... Is wedstrijd spanning! Heerlijk. Had je dat maar elke dag. Die focus, die drive om te presteren. Om de wanhoop in de ogen van je tegenstander te zien.
Kon dat maar elke dag. Ik zou er voor tekenen...
https://www.youtube.com/embed/EKeLp5pCTgE
