Ken je dat gevoel… dat je ’s ochtends je ogen open doet en het eerste waar je aan denkt is: Gameday....
De wekker stond vandaag nog vroeger dan normaal door de week als ze naar school moeten. Alles slaapt nog, het is nog lekker onder de dekens maar over drie kwartier moeten verzamelen bij KVT. Haasten dus. Eerst maar 's kjken of ik ze wakker krijg. Als ik het licht op haar kamer aandoe hoor ik en luid gegrom van onder de dekens... "ik wil nie". "Kom op schatje, vandaag weer lekker korfballen". Ik zet de douche vast aan en leg het shirt, rokje en trainingspak vast klaar. Ik hoor haar zich met veel moeite uit bed rollen en naar de badkamer strompelen. Ik ga ondertussen vast naar beneden om brood te smeren.
"Mam, moet ik mijn haar ook wassen?" wordt er naar beneden geschreeuwd. Nee schatje, dat hoeft nooit voor de wedstrijd, nu dus ook niet. En terwijl ik dat denk hoor ik vanuit de kamer van de puber een chagrijnig: "doe 's zachtjes, ik slaap nog!" Tja, die hoeft zelf vanmiddag pas om half 4 te korballen? Daar gaat m'n vrije zaterdag...
Douchen, afdrogen en aankleden duren altijd te lang. Toch weer afgeleid door de Lego op haar kamer. "Schiet op, we moeten over 5 minuten de deur uit!"
"Pap, wil je mijn veters strikken?"
"Schatje, dat kun je zelf toch".
"Ja, maar jij kunt het strakker."
Nou,vooruit, jij ondertussen je boterham opeten dan".
"Heb je alles?"
"Ja mam".
"Kleren voor na de wedstrijd?"
"Ja mam, moet ik daar douchen?"
"Ja, even lekker opfrissen."
"Maar de douches zijn daar zo vies en niemand gaat daar onder de douche en we moeten met de tegenstanders in dezelfde kleedkamer."
"Toch maar even doen!"
5 minuten later inde auto, TomTom op de voorruit geplakt en onderweg. Vroeg bij de club, hek nog dicht, bij de Multifit staan al wat auto's. Is iedereen er al? Nee, tuurlijk niet, we hadden pas 5 minuten geleden afgesproken... Kindjes lijken geen last te hebben van het feit dat het zo vroeg en koud is, die zitten al achter elkaar aan over het hele parkeerterrein. Jongens, beetje rustig, de papa's en mama's slapen nog...Wie heeft het adres? Okay, compleet, vertrekken. Wie gaat voorop? Beetje op elkaar wachten tot iemand moedig genoeg is om de stoet aan te voeren.
Aangekomen blijkt de hal nog dicht. Nog 10 minuutjes wachten voordat de beheerder er is....hal open, kantine ook maar nog niemand voor achter de bar dus nog geen koffie. Ondertussen heeft het team hun tassen, jassen, sjaals, laarzen enzovoort bij ons gedumpt in de veronderstelling dat wij die straks wel de hal mee inslepen. Wat we dan ook doen als de wedstrijd eindelijk op het punt staat te beginnen. Kindjes al lekker opgewarmd, de hal nog niet, dus houden we onze jassen nog maar even aan....
Uurtje later, de scheids fluit af. Leuke wedstrijd gezien, helaas net verloren. Dan naar de kantine, eindelijk koffie. 10 minuutjes later komt de eerste heer aangekleed de kantine in, de ervaring leert dat de dames dan nog wel even op zich laten wachten. Als een kwartiertje later de eerste dame verschijnt geeft ze ons een statusupdate: die ene dame was al aangekleed, die andere dame was haar haar nog aan het afdrogen. "Ga maar zeggen dat ze opschieten." Als ze een even later allemaal verschijnen loopt die van mij op haar korfbalschoenen en met een brede lach op haar gezicht deelt ze mede dat ze haar sokken en laarzen is vergeten...had ze dus toch niet alles...
Hup de auto in! "Mag ik iets lekkers?"
"Straks thuis, we gaan nu, lekker gespeeld schatje?"
"Ja! Wat gaan we vanmiddag doen mam?"
Dat gevoel... Kindjes lekker plezier zien hebben in korfbal. Dat ze dat nog maar lang kunnen houden, trots op het feit dat ze schoten ook al zat ie er niet in, op de terugweg hard zingen in de auto ondanks het feit dat ze hebben verloren, trots omdat de dingetjes die ze afgelopen week tijdens de training oefenden deze wedstrijd al een paar keer lukten.
Kon dat maar elke dag. Ik zou er voor tekenen...
